Wil je meer lezen over de avonturen van Renée en Emiel? Omdat Grensoverschrijvend.com een make-over krijgt, blogt Renée verder op haar eigen site.

Dit zijn haar laatste blogs:

Kinderen op scooter (Cambodja).

DE KLEINE DINGEN DIE HET NOMADENBESTAAN FANTASTISCH MAKEN

Veel dingen die van buitenaf groots en meeslepend lijken, zijn in realiteit minder romantisch. Dat geldt sowieso voor mijn digitale nomadenbestaan. Tenminste: vaak, want dan zit ik gewoon, net als de meeste mensen, dik 40 uur per week te werken in een kantoor. En dat is helemaal prima, want het mooie van dit reizende leven schuilt namelijk slechts deels in het grootse en meeslepende.

Kijk, het ís natuurlijk geweldig als je in het weekend doodgemoedereerd een vulkaan kunt beklimmen. Of dat je ineens in gesprek bent met een échte Noord-Koreaan. Maar de charme zit hem voor mij veel meer in de grappige en bijzondere dingetjes die ik op straat zie. Omdat die vaak zo tekenend zijn voor de stad of het land waar ik ben.

lees verder.

De Grensoverschrijvers in Vietnam

WAAROM JE MAAR BETER IN NEDERLAND KUNT BLIJVEN

Als ik een biertje zou krijgen voor iedere keer dat iemand me toevertrouwde ‘zóóó jaloers’ te zijn op m’n nomadische leven, dan was ik nu ladderzat. Heel egostrelend is het natuurlijk, om te horen dat je leven jaloersmakend is. God oh god, wat voel ik me toch speciaal, als iemand dat zegt. Gênant, maar ik biecht het gewoon even op.

Tegelijkertijd is het altijd ongemakkelijk, als een gesprekspartner me met een glazige blik toefluistert dat hij of zij ook ‘zóóó graag zo’n leven zou willen leiden’. Ik weet nooit goed wat ik terug moet zeggen. Want ja, het is potjandorie ook fantastisch, als je iedere paar maanden kunt verkassen naar een ander tropisch land en ondertussen wel gewoon door kunt werken.

Maar waarom doet niet IEDEREEN het dan?

lees verder.

Spitsuur in Saigon.

HOE DE LIEFDE TUSSEN MIJ EN SAIGON OPBLOEIDE

Het was geen liefde op het eerste gezicht tussen mij en Ho Chi Minh Stad. Toen ik op dag één met een jetlag door de straten van mijn nieuwe woonplaats strompelde, konden de bak herrie en smog van de eindeloze stroom scooters me totaal niet bekoren.

En ik had het idee dat Ho Chi Minh Stad in mij ook niet veel zag. Waarom zou het anders zo’n gedoe zijn om een fatsoenlijk en betaalbaar appartement te vinden? En werd ik, nadat ik dácht een appartement gevonden te hebben, na één nacht verdreven door die ranzige rioollucht? Dit waren toch onmiskenbare tekenen dat Ho Chi Minh Stad het helemaal niet zag zitten met mij?

Zou het wel goedkomen, tussen mij en Saigon?

lees verder.