Een booskijkende uil, Darth Vader en een felgekleurde kat geflankeerd door danseressen en krokodillen. Nee, ik beschrijf hier geen recent beleefde LSD-trip, slechts het nieuwe uiterlijk van ons kantoor. Voorheen was co-working space Ondas een rustieke verzamelplaats voor digital nomads, hippies en jogameisjes. Tot eigenaar Kit een groep lokale graffiti-artiesten uitnodigde en hen de vrije hand gaf. Nu oogt ons kantoor meer als een honk voor hangjongen. Maar weet je wat: het went. En snel ook. Na de eerst shock te boven gekomen te zijn, klapte ik mijn laptopje open en ging aan de slag. Tegen lunchtijd vielen de overdadige muurschilderingen me niet meer op.

Kortom, zo’n grote verandering is binnen no-time doodnormaal. En dat geldt eigenlijk voor alles, valt Emiel en mij op. We wonen nu 2,5 maand aan de andere kant van de wereld, in een land waar we ons moeten redden in een vreemde taal en we bijna 24-7 samen zijn. Een land waar Emiel een reus is. Waar je geen WC-papier in de toilet kunt gooien. Waar mannen vrouwen nasissen: hola mamacita, mmm, que bonita. Waar we elke dag een korte broek aan kunnen. En waar we ’s middags warm eten. Allemaal dingen die anders zijn, maar waaraan je binnen een paar dagen eigenlijk weer gewend bent.

Doodshoofd

Doodshoofd

Het gaat nog veel verder dan dat. Terwijl wij terugkijken op een vreedzame, veilige jeugd, hebben veel van onze Colombiaanse leeftijdsgenoten traumatische herinneringen aan het verleden. In deze stad ontploften nog niet al te lang geleden elke dag bommen. Mensen werden ontvoerd door linkse guerrilla’s of rechtse paramilitairen. Onbezorgd vrienden bezoeken of uitgaan was er in die tijd niet bij, iedereen was voortdurend op zijn hoede. En in sommige delen van het land en deze stad is de situatie er de afgelopen jaren weinig op vooruit gegaan. Het gewapende conflict woekert voort en de drugshandel is er sinds Pabo Escobars dood niet minder op geworden. Maar volgens sommige Colombianen went zelfs dat. Een beetje dan.

Rapper Jeihhco, die we voor een artikel voor Nieuwe Revu interviewden, vertelde ons over Operatie Orión. In zijn arme wijk Comuna 13 maakten linkse guerrilla’s jarenlang de dienst uit. In 2002 wilde de overheid daar korte metten mee maken. Gesteund door de paramilitairen lanceerden zij meerdere militaire operaties om de wijk uit te kammen. Daarbij werd geschoten vanuit helikopters en kwamen veel onschuldige burgers om. “Ik ging in die tijd gewoon naar de universiteit”, vertelt Jeihhco. “Het geweld werd op een gegeven moment normaal.”

Interview met rapper Jeihhco

Interview met rapper Jeihhco

Natalia, een jonge vrouw die we via via leerden kennen, woonde in Comuna 13 precies op een onzichtbare grens die het territorium verdeelde tussen twee bendes. Die bendes hadden het nogal eens met elkaar aan de stok. “Dan zaten we TV te kijken en hoorden we dat ergens geschoten werd. Als we hoorden dat de schietpartij ver van ons huis was bleven we rustig zitten. En als het dan te dicht bij kwam, kropen we over de grond, om te voorkomen dat we geraakt werden door een verdwaalde kogel”. Een vrij absurde situatie, die Natalie daar schetst. “Ja, dat was het ook wel. Maar het was toen nou eenmaal zo.”

Ik wil niet de indruk wekken dat Colombianen koude kikkers zijn, die niet geraakt worden door het conflict dat hun land al decennialang in de greep houdt. Integendeel. Maar het is fascinerend om te horen hoe zij hun leven zo goed en kwaad mogelijk vorm probeerden te geven gedurende deze zwarte periodes. WAARSCHUWING VOOR DE CYNISCHE LEZER: #EO-alert #wereldreizigersinzicht #cliché #zoetsappig: Cliché maar waar: het doet ons eens te meer beseffen hoe fucking fijn het is om in een land op te groeien waar vrede is. Dat vergeet je soms als je er woont. Want ja, net als alle andere dingen went het leven in vrede ook nogal snel.

PS: We hebben nu ook ons portfolio met gezamenlijk werk op de site en een aantal nieuwe of geupdate fotoblogs.

20160309_125501 (Medium)

Booskijkende vleermuis

20160309_125455 (Medium)

Een vrij heftig kleurpalet