Voor Villamedia (het vakblad voor journalisten) gingen wij op bezoek bij Adriaan Alsema, de man achter de Engelstalige nieuwssite Colombia Reports.

Van Melkertbaan tot leesvoer in het Witte Huis

Renée van Heteren en Emiel van Dongen — Geplaatst op woensdag 30 maart 2016, 10:41

CARRIÈRE Met zijn havodiploma niet op zak – die heeft hij namelijk nooit opgehaald – rolde Adriaan Alsema (40) ooit in een Melkertbaan als hulpje bij een lokaal radiostation. Tegenwoordig is hij eigen baas. Weliswaar gaat hij vroeg aan de slag (5.00 uur), maar hij kan wel ‘lekker blowen, rukken en dutjes doen tijdens werktijd’. Daartussenin runt Alsema Colombia Reports. Het meest gerenommeerde Engelstalige nieuwsmedium over Colombia trekt zo’n 150.000 tot 250.000 bezoekers per maand.

Na het lokale radiostation belandde Alsema bij Sp!ts. Zijn werk in de narrowcasting en digitale media vond Alsema dusdanig saai dat hij besloot om naar de andere kant van de wereld te verhuizen. Naar Colombia, want daar zat ook de voormalige drummer van Alsema’s postrock-band The Good-Looking Intellectuals. Fijne bijzaak: ‘In Colombia kosten koffie en sigaretten niks, dus je kunt hier de Hunter S. Thompson van de jaren 60 uithangen’.

Bij gebrek aan goede (onafhankelijke) Engelstalige nieuwssites over Colombia, richtte de anarchist colombiareports.com op. In 2008 begon de autodidact vanuit zijn appartement in Medellín met het vertalen van krantenartikelen, netjes met bronvermelding. Ondertussen prentte hij de ‘9 Core Principles of Journalism’ en de 25 geboden van journalist Tim Radford in zijn hoofd. Tegenwoordig publiceren Alsema, zijn vaste vrijwilliger en zijn gastredacteuren ook vaak eigen nieuws.

Vroeger nam niemand de telefoon op als hij belde, nu wordt Alsema gelezen in het Witte Huis. Dat merkte hij toen de Verenigde Staten het visum van een Colombiaanse generaal introkken naar aanleiding van een stuk op Colombia Reports. Dit soort maatschappelijke impact, daarvoor doet hij het natuurlijk allemaal?  ‘Nee hoor, ik wil gewoon geen saaie dayjob.’

Dankzij wat aanvullend consultancywerk kan hij zijn hoofd net boven water houden, maar toch zou hij voor geen goud terug willen naar het welvarende Nederland. ‘Juist in een land waar de dood altijd zo dichtbij is, heb ik het gevoel dat ik meer leef.’